Καλησπέρα σε όλους !
Σήμερα θα σας δείξω μια σύνθεση που έφτιαξα με την κόρη μου , την πρώτη φορά που είδε το νεογέννητο αδερφούλη της στην κλινική . Εγω περιττό να σας πώ , πώς λύγισα κι έκλαιγα απο συγκίνηση σαν παιδί . Κάτι που είχα καιρό να δώ την κορούλα μου , κάτι που της έκανα το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσα ως μάνα , κάτι που έβλεπα τα ματάκια της να χαζεύουν το μικροσκοπικό μωράκι και να γυαλίζουν . . .Τί να σας πώ βρε κορίτσια . . .Απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση . Μόλις μου ζήτησε τον μπέμπη μας να τον πάρει αγκαλιά , δεν μπόρεσα να της το αρνηθώ και ήταν τα χέρια μου που της προσέφεραν το μεγαλείο της ζωής και τον συνοδοιπόρο της στη ζωή της . Γιατί εμείς μια μέρα θα φύγουμε δυστυχώς και αυτά θα μείνουν πίσω ώς συνέχειά μας και ώς Dna μας.Με αυτή τη σύνθεση θα πάρω μέρος στην πρόκληση του Νοεμβρίου του /http://scrapsnpiecesgr.blogspot.gr/
με θέμα ...
Χωρίς τα παιδιά μου , τί είμαι ; Τίποτα τελικά .
Επίσης θα λάβω μέρος και στην πρόκληση του 13 arts με θέμα
Good evening my friends . This is my page for the challenge of 13 arts blog number 24 . Here are my two kids on their first meet in hospital , where i gave birth to my little son . It was very emotionable moment , and i couldn't
stop crying . I still remember my daughters eyes , looking her tiny
brother while keeping him in her hands .So the best part of me is . . .
my kids , my DNA which will be continued to this world , when i 'm
gone.
Kαι οι φωτό λοιπόν . . . Αnd the page . . .
Και μερικά κοντινά .
And some close ups . . .
Και journaling . . .
Εδώ να σας πώ , πώς το χαρτί πίσω ήταν μια προσπάθειά μου να το φτιάξω μόνη μου στο πλαίσιο των δεκαλέπτων καθημερινής αφιέρωσης χρόνου στο χόμπυ μας .Ευχαριστώ για το χρόνο σας .
